Relacja z akcji

AKCJA MIKOŁAJOWA 2010

Rozdawanie prezentów - drużyna Pauliny, Moniki i Tomka
23 grudnia - dzień przed Wigilią, świąteczna atmosfera w pełni. Zaczęliśmy dzień od spotkania w naszym mieszkaniu, które wyglądało jak mikołajowe centrum logistyczne w Laponii - cały salon był wypełniony wielkimi workami z prezentami. Rozdzieliliśmy je na trzy ekipy, zapakowaliśmy samochody i w drogę!
Podróż do Kornicy dłużyła nam się niemiłosiernie, śnieg, lód, przedświąteczne korki... W końcu, ze sporym poślizgiem, dotarliśmy na miejsce. Monika, Justyna i Ania czekały na miejscu. Szybka kawa, stroje mikołajowe, ostatnie omówienie trasy i start!
Nasze wizyty, chodzenie od domu do domu, witanie się z rodzinami i dzieciakami odświeżyły nam pamięć - czuliśmy się podobnie, jak 2 lata wcześniej w Huszlewie. Podobnie - czyli cudownie! Część dzieciaków wyglądała Mikołaja przez okno, gdy otwieraliśmy furtkę widać było szybkie ruchy firanek w zaszronionych oknach. Na zewnątrz trzaskał mróz. Gdy wchodziliśmy do domów, uderzała nas fala ciepła i świątecznych kuchennych zapachów - kapusty, grzybów i wypieków. Nic, tylko zostać na dłużej.
W każdym domu gospodarze przyjmowali nas serdecznie. Dzieciaki reagowały na Mikołaja i Śnieżynki przeróżnie. Te bardziej śmiałe sprawdzały, czy prawdziwy, podchodziły, zagadywały. Maluchy często chowały się za mamą albo za drzwiami i jednym okiem wpatrywały się w nas nie bardzo wiedząc, co zrobić z tą sytuacją. Dwoje maluchów, mimo naszych starań, rozpłakało się i tylko mama mogła coś na to poradzić. Najważniejsze, że koniec końców zaprzyjaĽniliśmy się z wszystkimi dzieciakami, niektóre nawet kończyły na kolanach Mikołaja i w objęciach Śnieżynek.
W jednym z domów przywitała nas idealnie zorganizowana małoletnia ekipa, która na komendę najstarszej siostry chórem wykrzyczała wiersz o Mikołaju, a odbierając prezenty przekazywała nam piękne laurki świąteczne. W innym domu odbyliśmy ciekawą rozmowę z małą dziewczynką:
- Hohoho!!!! Czy są tu jakieś grzeczne dzieci?
Cisza. Mała patrzy na nas, ale nic nie mówi.
- No to jak, byłaś grzeczna?
Przecząco pokręciła głową patrząc to na nas, to na mamę smutnym wzrokiem.
- Ale jak to, w ogóle?
- W ogóle, Mikołaju.
- Ale ani trochę?!?
- Ani trochę.
Rzadko spotykana prawdomówność i skromność. Po chwili stwierdziliśmy wspólnie, że mimo tych wyznań w przyszłym roku będzie na pewno grzeczniej, więc prezent dajemy na kredyt. Skończyło się na wspólnym czytaniu bajek i opłatku.
Jak co roku, sprawa dla dzieciaków nie była prosta - prezenty należało wykupić. Niektóre dzieci wybierały zdanie do dokończenia.
- Moją ulubioną potrawą wigilijną jest...
Chwila nerwów, stres czasem nie pozwalał szybko odpowiedzieć, ale szybki rzut okiem na kuchnię i gotujące się potrawy pozwalał wybrnąć z sytuacji.
- Pierogi!!!
Uff. Prezent wykupiony. Z zadań do wykonania, które losowały dzieci, furorę zrobił taniec ze Śnieżynką. Objawiło się parę młodych talentów. W efekcie wszystkie prezenty wylądowały u dzieciaków. Niektóre zostawiały je pod choinką czekając na Wigilię, inne natychmiast rozprawiały się z opakowaniami. My również przywieĽliśmy trofea - piękne, kolorowe laurki i życzenia, a nawet pyszną, wiejską kiełbasę. Dziękujemy wszystkim rodzinom za ciepłe przyjęcie i wspomnienia, jakie przywieĽliśmy z Kornicy. PS.
Wracając od jednej z rodzin do samochodu mijaliśmy jeden z pobliskich domów, nieobjętych naszą akcją. Gdy przechodziliśmy koło okien, nasz mikołajowy korowód zauważyła mała dziewczynka wyglądająca przez okno, siedząca na rękach u taty. Zrobiła wielkie oczy i przejęta przykleiła palec do szyby:
- TATO!!! MIKOŁAJ!!! Tata otworzył okno i zapytał, czy Mikołaj ma dla jego córeczki prezent, skoro już się pojawił. Co tu zrobić? Przypomnieliśmy sobie o nadprogramowym prezencie, który trzymaliśmy w samochodzie na wszelki wypadek. Pobiegliśmy szybko po niego, wróciliśmy i wręczyliśmy małej. Śmieliśmy się póĽniej, że kto jak kto, ale ta dziewczynka będzie dłuuuuuugo wierzyła w Świętego Mikołaja.

Zdjęcia z akcji w Starej Kornicy

Rozdawanie prezentów - ekipa Agi, Jacka i Ani

Grupa w składzie:
Jacek - Mikołaj
Agnieszka - Śnieżynka, pomocnica Mikołaja
Ania - Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, lokalny agent Mikołaja

Grupa Jacka, Agnieszki i Ani (nazwijmy ją w skrócie AJA) miała w tym roku trudne zadanie: z uwagi na posiadanie specjalnego zaprzęgu reniferów z napędem na cztery kopyta została wyznaczona do odwiedzenia dzieci mieszkających poza centrum Kornicy w miejscach czasem trudno dostępnych i znacznie od siebie odległych. Mikołaje nie boją się wyzwań i zaraz po przyjeździe do Kornicy ochoczo zabrały się do tej najprzyjemniejszej pod słońcem pracy. Wiara Mikołaja w niezawodność terenowych reniferów już przy drugiej wizycie została nadszarpnięta. Odkopywanie ze śniegu biednych skołowanych zwierząt spowodowało wzrost ciśnienia krwi i rumieniec na twarzy Mikołaja. Na szczęście z pomocą prostych narzędzi udało się zaprzęg odkopać i wyruszyć w dalszą drogę.



Nie bez tremy zapukaliśmy do pierwszych drzwi. Okazało się, że dzieci już od rana czekają na Mikołaja! Dzieci na początku były nieco onieśmielone, ale od czego jest Śnieżynka! Po chwili w drzwiach pojawił się Mikołaj z workiem prezentów, po czym rozsiadł się na kanapie i zaczął zagadywać po kolei dzieci pytając się o to czym się interesują i czy były grzeczne (zerkając jednocześnie w stronę mamy w celu potwierdzenia informacji). W większości przypadków odpowiedzi dały się przewidzieć, chociaż pewien chłopiec w przypływie szczerości pokręcił przecząco głową. Na szczęście z opresji wybawiła Mikołaja Śnieżynka sugerując, że w przyszłym roku dziecko na pewno będzie grzeczne. Strach pomyśleć co by zrobił Mikołaj, gdyby i w tym przypadku chłopiec przecząco pokręcił głową..

Aby otrzymać prezenty dzieci musiały je wykupić odpowiadając na wylosowane pytanie lub wykonując wylosowane zadanie. Tutaj Śnieżynka miała nie lada kłopot, i aby nie dopuścić do sytuacji kiedy dziewiętnastolatek ma stanąć na jednej nodze trzymając się jednocześnie za nos, dopuszczała się jawnych manipulacji pytaniami aby je dostosować do wieku losującego dziecka. Chyba najczęściej losowanym zadaniem był taniec ze Śnieżynką, co pomogło jej złapać formę przed karnawałem. Co dziwne, zadanie to zawsze było losowane przez chłopców - obawiam się że również w tym przypadku dochodziło do manipulacji. Nauczeni doświadczeniem wprowadziliśmy możliwość wykupu prezentu poprzez odpowiedź na pytanie zadane przez Mikołaja. Ta forma cieszyła się dużym powodzeniem, chociaż kilkakrotnie skończyła się kompromitacją Mikołaja: 15-letnia Paulina zaczytująca się w książkach o wampirach, na pytanie o imię najsłynniejszego wampira w historii, wymieniła głównego bohatera sagi Zmierzch. Widząc zakłopotanie Mikołaja powiedziała:

- Ja wiem że Mikołajowi chodziło o Drakulę, ale to było przedtem jak napisano "Zmierzch"!

Na szczęście wszystkie dzieci skutecznie wykupiły prezenty i wszystkie zostały obdarowane. Dzieci starały się tłumić emocje związane otrzymaniem prezentów: maluchy tuliły się do mamy zerkając jednocześnie na torbę Mikołaja, starsze dzieci ze skupieniem odbierały zapakowane paczki. Czasem emocje brały górę: jak przyjemnie było popatrzeć na 16-letnią dziewczynę, która dostała gitarę i z niepohamowanej radości zaczęła podskakiwać pod sam sufit!

Tego dnia odwiedziliśmy 10 rodzin. Wszędzie spotkaliśmy się z miłym przyjęciem i świąteczną atmosferą. Wchodząc do niektórych rodzin czuło się niezwykłe ciepło i więź łączącą rodziców z dziećmi i rodzeństwo między sobą. Rozmowa tak się toczyła że nie chciało się od nich wychodzić. Niektóre rodziny dzieliły się z nami swoimi problemami, tak jak to było w przypadku rodziców kilkunastoletniego chłopca chorego na cukrzycę, którzy co kilka dni muszą wydawać ponad 30 złotych na igły do pompy insulinowej. Warto zastanowić się nad rozszerzeniem akcji Mikołaje na cały rok aby móc stale pomagać rodzinom w takich szczególnych przypadkach.

Po czterech godzinach zakończyliśmy rozdawanie prezentów, zmęczeni ale szczęśliwi. Bardzo dziękujemy Ani z GOPS z Kornicy, która cały czas nam towarzyszyła, była naszym przewodnikiem, ale przede wszystkim pomogła nam lepiej poznać się z rodzinami. Muszę przyznać, że ten dzień spędzony w Kornicy dał nam ogromną satysfakcję i utwierdził nas w przekonaniu, że ofiarowanie cząstki siebie drugiemu człowiekowi uszczęśliwia. Do zobaczenia za rok!

Zdjęcia z akcji w Starej Kornicy

Rozdawanie prezentów - ekipa Oli, Marcina i Justyny
Zdjęcia z akcji w Starej Kornicy

Impreza Mikołajów
W tym Impreza Mikołajów była wyjątkowa! Wszystko zaczęło się w momencie gdy na przystanek Woronicza zajechal stary, warszawski tramwaj i zabrał nas w niezapomnianą podróż po Warszawie! Pięknie przystrojony, w świątecznym nastroju... zabierał nas, Mikołajów, z kolejnych przystanków. Było ciepło, radośnie i tłoczno :).
Następnie udaliśmy się do Artbistro PO PROSTU gdzie czekały tłumy Mikołajów i innych zaprzyjaĽnionych z nami i z kawiarnią osób. Świąteczna atmosfera udzieliła się wszystkim. Rozpoczął się wspaniały koncert bajek Disneya, które młodzi artyści śpiewali tak pięknie, iż można było zapomnieć, że na dworze mróz i noc. Zbiórka pieniędzy z koncertu przeznaczona była na rehabilitację 8-letniego Kuby. Zebraliśmy mnóstwo prezentów, dzieci, które licznie przybyły z rodzicami, pomagały nam je układać na scenie. Impreza trwała długo, w końcu Mikołaje mają duuuuużo siły! Za rok powtórzymy!
Zdjęcia z akcji w Starej Kornicy

Partnerzy 2010
W tym roku wsparli nas:

Tramwaje Warszawskie Sp. z o.o. , artbistro Po Prostu, Fundacja Ekonomiczna Polska - Afryka Wschodnia, Teacher's One, Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz, Firma Księgarska Jacek Olesiejuk, Webprovider.pl

AKCJA MIKOŁAJOWA 2009

AKCJA MIKOŁAJOWA 2008

Stronę wykonał: Webprovider.pl